Ofeliyaning oʻlimi
tragediyaShekspirmuhabbatfalsafaHamid Olimjon
Orzung bor kuylashga, lekin qalbingdan
Tarqalar bir maʼyus va gʻamgin sazo.
Qoʻyningda bir quchoq oq va nafis gul,
Lekin ruhing toʻla motam va aza.
Foyda yoʻqdir, goʻzal, zolim falakdan
Qancha dod qilsang-u qancha shikoyat,
Qancha yolvorsang-u qancha toʻksang bosh,
Baribir, alamga boʻlmas nihoyat.
Qancha maʼsum boʻlsang, qancha vafodor,
«Qorday oq boʻlsang-u muz qadar toza»,
Hech zamon kor etmas, shum falak badkor,
Oʻqilur sevgingga qora janoza.
Nega kerak edi, shu chiroy, shu oʻt,
Shu yoniq yulduzni koʻzga yashirmoq?
Nega lablaringdan husn oldi yoqut,
Nega siynang boʻldi qor togʻiday oq?
Husn balosiga kim etdi duchor?
Holbuki, bunsiz ham qanchalar alam,
Holbuki, bunsiz ham qizning boshida
Soʻngsiz musibatlar, dunyo-dunyo gʻam.
Holbuki, bunsiz ham qiynalardi jon,
Bunsiz ham yetardi falokat, azob.
Faqat goʻzal emas, hatto xunuk qiz
Koʻz ochib koʻrardi yolgʻiz iztirob.
Orzung bor kuylashga, lekin qalbingdan
Tarqalar bir maʼyus va gʻamgin sazo.
Qoʻyningda bir quchoq oq va nafis gul,
Lekin ruhing toʻla motam va azo.
Shundayin latofat, shu oq koʻkrakka
Nahot munosibdir shu gʻamgin libos.
Onang shuning uchun suyunganmidi
Nahotki, shu sifat goʻzallikka xos?
Javob berib koʻr-chi, nomard tabiat,
Bunchalik goʻzalni nechun yaratding?!
Oʻzing gunohkorsan, osiysan behad,
Nechun yaratding-u oʻtlarga otding?
Hali sevishmoqda shumidir maʼno?
Faqat azob bordir qismatda, nahot?
Nahotki, sevgiga shudir tamanno?
Nahot goʻzal uchun faqat, faqat dod!..
Hamlet sevar edi, uning qalbini
Goʻyoki ikki choʻgʻ, ikkita otash
Boʻlib yondirardi koʻzing tun-kuni,
U ham qilmas edi bu otashga gʻash.
Hamlet yuragiga berardi hayot
Sening u otashin, gulbarg lablaring,
Jasur xayoliga bogʻlardi qanot
Bogʻidan bir kezib oʻtganing sening.
Faqat netmak kerak, bordir na chora,
Sevguvchi yurakni qurshasa balo?
Butun olam koʻzga esa qorongʻu,
Balolarga Hamlet esa mubtalo?
Shubha otashida yonar tafakkur,
Dunyo bir gʻamxona, «Doniyo zindon».
Yoʻqdir yuraklarni yoritgali nur,
Zanjirdadir sevgi, qafasdadir jon.
Ishqiy tugʻyonlarga qaynab yurakdan
Chiqolmas bir tovush, bir sazo, bir un.
Etmishdir yerdagi oddiy azoblar
Allaqachonlarkim Hamletni majnun.
Hosil boʻlmas murod, hech narsa nasib,
Qancha yigʻlasang-u qancha cheksang oh;
Sevguvchi yigitni solmishdir yoʻlga
Tunda ertak aytgan bir mudhish arvoh.
Jannat, farishtalar, toza malaklar,
Bir puldir eng maʼsum va eng pok oʻpish,
Doʻzax ichra Hamlet yonib alahlar,
Butun olam koʻrinadi roʻyo, tush.
Koʻngil gulshanini qopladi xazon,
Yoʻqoldi shunchalik bebaho sevgi.
Shu boʻldi bokira, dunyo koʻrmagan
U yoqut lablarning qora taqdiri.
Sevgi koʻklarida uchuvchi lochin
Arshidan yiqildi va koʻhna dunyo —
Butun armonlarni kul qilgan otash
Oʻzi boʻlib qoldi sevgiga gado.
Lugʻat
- sazo
- Ovoz, navo, sado.
- bokira
- Pokiza, begʻubor, toza, daxlsiz.
- mubtalo
- Balo yoki dardga yoʻliqqan, giriftor boʻlgan.
- arsh
- Eng yuksak osmon qavati, falak choʻqqisi.
Qoʻshilgan:
Shu muallifning boshqa sheʼrlari
- Boʻlsam
Na boʻlgʻay bir nafas men ham yonogʻing uzra xol boʻlsam,
Labing yaprogʻidan tomganki goʻyo qatra bol boʻlsam. - Eng gullagan yoshlik chogʻimda
Eng gullagan yoshlik chogʻimda,
Sen ochilding koʻngil bogʻimda. - Har yurakning bir bahori bor
Har yurakning bir bahori bor,
Har bir qalbga ishq boʻlar mehmon. - Holbuki, tun...
Holbuki, tun...
Shagʻirlaydi betinim daryo, - Janub kechasida
Sen boʻlmasang, shu och toʻlqinlar
Koʻrinmasdi sira koʻzimga, - Sevgi desam
Sevgi desam, faqat sen desam,
Sening bilan yashasa qalbim;
Yana sheʼrlar
- Erkin sheʼr
- Erkin sheʼr
- Dengizga
Oq dengiz, yaxshi qol! Yaxshi qol, Shimol!
Koʻnglimda ishqingni olib qaytaman.Erkin sheʼr · Usmon Nosir
Erkin sheʼr - Erkin sheʼr
- Erkin sheʼr